วันนี้เพิ่งรู้สึกว่าคนโง่ที่ต่อยกำแพงมันเป็นยังไง

การทำ้ร้ายคนที่เรารัก และข้าวของมันเป็นยังไง

เพิ่งรู้ว่าการกอดตัวเอง ร้องไห้ในห้องน้ำ มันเอามาจากชีวิตจริง

และรู้ว่า คนบ้าอะไรนั่งฟังเพลงแล้วน้ำตาไหลออกมา

เพิ่งเคยฟังเพลง ทนพิษบาดแผลไม่ไหว แล้วฟูมฟายเหมือนคนบ้า

เคยด่า คนที่เคยทำอย่างนี้ว่าโง่ ไร้สาระ ไม่มีเหตุผล

พอมาเจอกับตัวเองถึงรู้

ความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ความรู้สึกที่คนๆนึงที่เรารักแสแสร้ง

มานั่งโกหกว่ารักเราทุกวัน

คนที่รักเราจาก 100 ตอนนี้เหลือเท่าไหร่ไม่รู้

แต่นับวันมันจะน้อยลงทุกๆที

ทุกๆวันนี้ต้องอยู่เหมือนรอเวลา

เข้าใจเลย คำว่างมงาย มันเป็นยังไง

เข้าใจเลยว่าเจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย

แต่ทำไมทุกคนยังอยากจะเป็นควาย

ps. i love you