" ตราบใดยังรักกันอยู่ เราจะไม่เลิกกัน " คำพูดที่เพื่อนผมพูดให้ฟัง เป็นสิ่งที่ทำให้เรากลับมาคืนดีกันในหลายๆครั้ง ไม่ว่าเรื่องราวมันจะใหญ่เพียงไหน แต่วันนี้..ปัญหาที่เคยผ่านมา มันยังกลับทำร้ายเราอยู่เรื่อยๆ คงเพราะเราเอง ที่ไ่ม่สามารถเดินผ่านมันไปได้ หากแต่ปล่อยให้มันตามมาหลอกหลอนเราอยู่ร่ำไป

วันนี้ แล้วสินะ ที่จะให้เหตุผลของผม มีอิทธิพลเหนือความรู้สึก ความเข้าใจเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตคู่ มันได้เลือนลาง จนจางหายไปในวันไหนวันหนึ่ง ซึ่งเราไม่ได้รู้สึกเลย

เธอ เป็นคนที่ดีที่สุด เท่าที่ฉันต้องการใครซักคนที่จะอยู่เคียงข้างฉัน เธอเป็นคนที่ฉันประทับใจ ในมุมมอง ความคิด สิ่งที่เธอสนใจ รอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าเธอเวลาเห็นชีวิตเล็กๆ มันงดงามที่สุด

ครั้ง แรกที่ฉันรู้สึกว่ารักเธอฉันบอกกับตัวเองว่า ฉันคงไม่สามารถรักใครได้มากกว่านี้อีกแล้ว.. แต่ฉันคิดผิด เพราะเมื่อเวลาผ่านไป ฉันได้รู้สึกเช่นนี้กับเธอ อีกหลายต่อหลายครั้ง

หลายๆ ครั้งที่ฉันอยู่ในสังคม ที่ต้องการเหตุผลเพื่ออธิบาย สิ่งทั้งหลายที่ทำ แต่ทำไมตอนนี้ เมื่อฉันทำตามเหตุผล ความรู้สึกถึงบอกเล่าอะไรๆ ได้เหนือกว่าเหตุผล

คนเราทุกคน มีเส้นของตัวเองที่ขีดไว้หากใครล่วงเส้นนี้เเล้ว เราย่อมแสดงออกเพื่อ รักษาไว้ ถ้ารักษาไว้ไม่ได้ เราคงยืนในที่ๆ คับแคบเช่นนั้นไม่ได้ เราจึงต้องออกเดินทาง...  มิใช่เพื่อแสวงหา แต่เพื่ออยู่อย่างมีความสุข ของทั้งฉันและเขา